۱۳۹۸ شهریور ۱۸, دوشنبه

عفو بین‌الملل صدور احکام سنگین برای فعالان کارگری ومدنی دراایران را محکوم کرد

سازمان عفو بین‌الملل روز دوشنبه 9سپتامبر 2019 با انتشار بیانیه‌ای، صدور احکام سنگین زندان برای فعالان کارگری و فعالان مدنی درایران را به شدت محکوم کرد.
این نهاد مدافع حقوق بشر، صدور این احکام را نشانه « بی‌عدالتی شرم‌آور» در دستگاه قضایی ایران دانست و از مقام‌های جمهوری اسلامی خواستار آزادی فوری و بی‌قید و شرط این فعالان شد.
 شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی مقیسه، در روزهای اخیر اسماعیل بخشی، فعال کارگری و نماینده کارگران معترض مجتمع نیشکر هفت‌تپه را به اتهامهایی امنیتی، به ۱۴ سال زندان محکوم کرد.
سپیده قلیان، ساناز الله‌یاری، امیرحسین محمدی‌فر، امیر امیرقلی و عسل محمدی، پنج فعال مدنی و اعضای نشریه اینترنتی گام، نیز هر کدام به ۱۸ سال زندان و محمد خنیفر، فعال کارگری، به شش سال زندان محکوم شده‌اند.
منبع: ر.فردا  18شهریور 1398   https://www.radiofarda.com/a/30155415.html
------------- 
مادران پارک لاله به احکام ظالمانه اعتراض کردند
دراعتراض به احکام ظالمانه و برای جلوگیری از سرکوب، خفقان و جنایت بیشتر توسط حکومت اسلامی ایران و برای دادخواهی و برقراری عدالت به پا خیزیم!

احکام ظالمانه هفت تن از فعالان حوزه کارگری و پشتیبانان آن‌ها توسط محمد مقیسه درشعبه ۲۸ دادگاه انقلاب اسلامی به شرح؛ اسماعیل بخشی به ۱۴ سال و ۷۴ ضربه شلاق، سپیده قلیان به ۱۸ سال، عسل محمدی به ۱۸ سال، ساناز اله یاری به ۱۸ سال، امیرمحمد محمدی به ۱۸ سال و امیر امیرقلی به ۱۸ سال که ۷ سال حکم آن اجرایی است و محمد خنیفر به ۶ سال که ۵ سال آن اجرایی است، تازه ترین دست آورد سیستم فاسد قضایی است.
برگرفته از سایت اخبار روز

۱۳۹۸ شهریور ۶, چهارشنبه

بمناسبت 30اوت روز جهانی قربانیان ناپدید سازی اجباری

عفو بین الملل: تداوم پنهان‌کاریِ سازمان‌یافته مقام‌های ایران درباره اعدام‌های ۱۳۶۷
عفو بین‌الملل در بیانیه‌ای سه شنبه پنجم شهریور به مناسبت روز جهانی «قربانیان ناپدید سازی اجباری» گفته است، مقام‌ها ومسئولان ایرانی همچنان به طور سازمان یافته درباره اعدام هزاران زندانی سیاسی درجریان اعدام‌های مخفیانه و فراقضایی درسال ۱۳۶۷ پنهان‌کاری می‌کنند.
عفو بین الملل در این بیانیه درآستانه روز «ناپدیدشدگان اجباری» ۳۰ اوت یا هشت شهریور تاکید کرده است، جهان چشم خود را به روی بحران گسترده ناپدیدشدگان اجباری در ایران بسته است.
عفو بین الملل دراین بیانیه خود تصریح کرده است: اعدام هزاران قربانی درسراسر کشور درجایی ثبت نشده و اجساد هزاران نفر از ناپدیدشدگان درگورهای دست‌جمعی دفن شده است. با گذشت بیش از ۳۰ سال همچنان مقام‌های ایران وجود چنین گورهای جمعی را انکار می‌کنند و محل‌های آنها را مشخص نمی‌کنند وباعث رنج و عذاب بی شمار خانواد‌ه‌های قربانیان می‌شوند که درجستجوی ردی از عزیزان ناپدیده شده خود هستند.
فیلیپ لوتر، مدیر بخش تحقیقات و امور حقوقی خاورمیانه و شمال آفریقای عفو بین‌الملل گفته است: خانواده های کسانی که عزیزانشان در قتل عام‌ زندان‌ها در سال ۱۳۶۷ مخفیانه اعدام شدند ، همچنان در کابوس زندگی می‌کنند.
فیلیپ لوتر تصریح کرد: نباید کشتار جمعی سال ۱۳۶۷ را واقعه‌ای تاریخی و متعلق به گذشته تلقی کنیم. جرم ناپدید‌سازی اجباری همچنان درحال وقوع است و با گذشت ۳۰ سال خانواده‌های قربانیان همچنان به دلیل نامشخص بودن سرنوشت ومحل دفن عزیزانشان در رنج و عذاب هستند.
عفو بین‌الملل ۱۳ آذر ماه پارسال، با انتشار گزارشی ۲۰۰ صفحه‌ای حاوی اسناد و مدارکی از اعدام‌های سال ۶۷ ، از سازمان ملل خواستار انجام تحقیقاتی جامع و مستقل درباره ابعاد این اعدام‌ها شد. این نهاد مدافع حقوق بشر می‌گوید اعدام‌های سال ۶۷ مصداق «جنایت علیه بشریت» است چرا که به گفته عفو بین‌الملل، این اعدام‌ها با فتوای روح‌الله خمینی، رهبر وقت جمهوری اسلامی ایران و به صورت «فراقضایی، بدون طی روند دادرسی عادلانه و قانونی» انجام شده است.
به دلیل پنها‌ن‌کاری مقام های جمهوری اسلامی آمار دقیقی از تعداد اعدام شدگان وجود ندارد، اما بنابر برخی از برآوردها گفته می‌شود در تابستان سال ۱۳۶۷ در حدود پنج هزار نفر از زندانیان سیاسی هوادار سازمان مجاهدین خلق و گروه‌های چپ‌گرایی مانند فداییان خلق و حزب توده در زندان‌های ایران اعدام شدند.
محل دفن اکثر اعدام شدگان معلوم نیست، ولی طی سال‌های اخیر تخریب برخی از گورهای جمعی اعدام های سال ۱۳۶۷ در تعدادی از شهرهای ایران در رسانه‌ها مطرح شد.
درسال ۹۵ یک فایل صوتی ازدیدار وگفت‌وگوی آیت‌الله حسینعلی منتظری، جانشین برکنارشده بنیانگذار جمهوری اسلامی با حسینعلی نیری، حاکم شرع درآن زمان، مرتضی اشراقی، دادستان وقت تهران ومصطفی پورمحمدی نماینده وقت وزارت اطلاعات در زندان اوین منتشر شد.
دراین مکالمه آیت‌الله منتظری ازکشتار دسته‌جمعی زندانیان سیاسی با عنوان جنایت یاد می‌کند. این سه نفر به‌همراه ابراهیم رئیسی، از تصمیم‌گیران درباره اعدام‌های ۶۷ به «هیات مرگ» معروف شده‌اند.
https://www.radiofarda.com/a/amity-iran-mass-killing/30132607.html

۱۳۹۸ مرداد ۳۱, پنجشنبه

اطلاعيه2م افشاگران نقض حقوق بشر درایران طی42مین اجلاس شورای حقوق بشر

هم میهنان عزيز،
از روز دوشنبه ۹ سپتامبر۲۰۱۹ (۱۸ شهریور ۱۳۹۸)42مین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد درشهر ژنو آغاز می‌شود وتا روز جمعه ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۹ (۵ مهر۱۳۹۸) ادامه خواهد يافت.
    ازکليه هم ميهنان درتمام نقاط دنيا که به نقض حقوق بشر درايران معترض هستند تقاضا می شود که کوششهای خود را برای روشنگری درباره موارد نقض حقوق بشر درکشورمان وافشای آمران، عاملان و حاميان آن همآهنگ کنند.
ما با برگزاری احتمالی اجلاسهای جانبی( موازی) درشورای حقوق بشر واحتمالا تجمعاتی دربرابر مقر سازمان ملل متحد در شهر ژنو، تلاش میکنیم که همزمان با 42مین اجلاس شورای حقوق بشر کارزاری را برای افشای موارد عديده نقض حقوق بشر درجمهوری اسلامی درجهت حفظ وارتقاء حقوق بشر درایران، تدارک ببینیم.
   دراین دوره نیز تسهیلات محدودی برای سفر به ژنو واقامت دراین شهر برای تعداد محدودی از شرکت کنندگان دراین کارزار درنظر گرفته شده است. شرکتهای هواپیمایی گوناگون ازبسیاری ازشهرهای اروپا درصورتی که بلیط هواپیما در زمان مناسبی تهیه شود، قیمتهای مناسبی را برای سفر به ژنو ارائه میکنند.
  جهت همآهنگیهای ضرور ازعلاقه مندان به مشارکت درسازماندهی اين کارزار دعوت می‌شود که دراجلاس پالتاکی که در روز پنجشنبه22 آگوست ۲۰۱۹ (۳۱ مرداد ماه ۱۳۹۸) درساعت ۲۱ به وقت اروپای مرکزی درتالاری درآسیا-پاسیفیک، گروه ايران با نام HRC IRAN Geneva وبا کد ورودی 420927 برگزار خواهد شد، شرکت کنند.
 ۲۱ آگوست ۲۰۱۹ (۳۰ مرداد ماه ۱۳۹۸)
 تدارک دهندگان کارزار برای افشای نقض حقوق بشر درج. ا. در روند 42مین اجلاس شورای حقوق بشر
نهاد «همه حقوق بشر، برای همه، درایران»
https://ssl.gstatic.com/ui/v1/icons/mail/images/cleardot.gif

۱۳۹۸ مرداد ۲۴, پنجشنبه

اطلاعيه یکم افشاگران نقض حقوق بشر در ایران در روند 42مین اجلاس شورای حقوق بشر س.ملل

هم میهنان عزيز،
از روز دوشنبه ۹ سپتامبر ۲۰۱۹ (۱۸ شهریور ۱۳۹۸) چهل و دومین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در شهر ژنو آغاز می‌شود و تا روز جمعه ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۹ (۵ مهر ۱۳۹۸) ادامه خواهد يافت.
  ازکليه هم ميهنان در تمام نقاط دنيا که به نقض حقوق بشر در ايران معترض هستند تقاضا می شود که کوشش های خود را برای روشنگری درباره موارد نقض حقوق بشر در کشورمان و افشای آمران، عاملان و حاميان آن همآهنگ کنند.
ما با برگزاری احتمالی اجلاس های جانبی (موازی) در شورای حقوق بشر و احتمالا تجمعاتی در برابر مقر سازمان ملل متحد در شهر ژنو، تلاش می کنیم که همزمان با چهل و دومی اجلاس شورای حقوق بشر کارزاری را برای افشای موارد عديده نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی در جهت حفظ و ارتقاء حقوق بشر در ایران، تدارک ببینیم.
  دراین دوره نیز تسهیلات محدودی برای سفر به ژنو و اقامت در این شهر برای تعداد محدودی از شرکت کنندگان در این کارزار در نظر گرفته شده است. شرکت های هواپیمایی گوناگون از بسیاری از شهرهای اروپا در صورتی که بلیط هواپیما در زمان مناسبی تهیه شود، قیمت های مناسبی را برای سفر به ژنو ارائه می کنند.
 جهت همآهنگی های ضرور از علاقه مندان به مشارکت در سازماندهی  اين کارزار دعوت می‌شود که در اجلاس پالتاکی که در روز پنج شنبه ‍۱۵ آگوست ۲۰۱۹ (۲۴ مرداد ماه ۱۳۹۸)  در ساعت ۲۱ به وقت اروپای مرکزی در تالاری در آسیا-پاسیفیک، گروه ايران با نام HRC IRAN  Geneva  وبا کد ورودی 420927 برگزار خواهد شد، شرکت کنند.
  ۱۴ آگوست ۲۰۱۹ (۲۳ مرداد ماه ۱۳۹۸)
 تدارک دهندگان کارزار برای افشای نقض حقوق بشر درایران در روند 42مین اجلاس شورای حقوق بشر
نهاد «همه حقوق بشر، برای همه، درایران»

۱۳۹۸ مرداد ۸, سه‌شنبه

طرح نژادپرستانه وخشونتبار وزارت آموزش و پرورش علیه کودکان غیرفارس

طرح بسندگی زبان فارسی نژادپرستی وخشونت علیه کودکان غیرفارس درایران است- یونس شاملی

اینبار باز هم وزارت آموزش و پرورش از زبان معاون آموزش ابتدایی رضوان حکیم زاده با طرحی فاشیستی برای حقنه کردن زبان فارسی به کودکان غیرفارس آماده ورود به مدرسه را تدارک دیده است. وزارت آموزش و پرورش میخواهد ذهن وفکر کودکان غیرفارس درکشور را، که بی شرمانه آنها را کودکان "دو زبانه" مینامد مغشوش کند. میخواهد فارسیسم گندیدهء در طول 100 سال گذشته را بر کودک تورک، کرد، عرب، بلوچ، ترکمن و لر و گیلک و.. تحمیل کند.
 فرشته قاضی روزنامه نگار تبریزی روز اول مدرسه را از زبان یک کودک تورک به قلم کشیده ونوشته است که؛ همان ساعت اول کلاس، وقتی ‌‌فهمیده معلمش اصلا تُرکی بلد نیست، دچار وحشت و اضطراب شده بود. او در روز اول مدرسه ودرهفت سالگی، یک کلمه هم فارسی بلد نبوده است: « معلم کلاس اول دبستان من حتی در سطح یک کلمه هم ترکی بلد نبود و بزرگ
ترین دغدغه کودکانه‌ام این شد که اگر یهو دستشویی داشتم، چه باید بگویم؟ این دغدغه تا این حد بود که با گریه، معلم و مدیر مدرسه را (از بستگان نزدیک بود) مجبور کردم به پدرم زنگ بزنند و وقتی گوشی را دادند به من، پرسیدم توالت به فارسی چی می‌شود؟»
 کنوانسیون حقوق کودک به روشنی در باب اهمیت پیشرفت‌ کامل‌ شخصیت‌، استعدادها و توانائیهای‌ ذهنی‌ و جسمی‌ کودکان‌ سخن میگوید. اما پاشنه دولت ایران همچنان بر بنیاد نژادپرستی فارسیستی میچرخد و روزگار سیاهی را برای 70 درصد کودکان در ایران فراهم ساخته است. حمید رضا بابایی وزیر آموزش و پرورش چند سال پیش هم گفته بود " 70 درصد دانش‌آموزان در سراسر کشور دو زبانه" (شما بخوانید غیرفارس زبان) اند. در آن دوره نیز وزارت آموزش و پرورش بجای تدارک تحصیل کودکان به زبان مادری همچنان برنامهء حقنهء زبان فارسی را برای کودکان غیرفارس مورد توجه قرار داده بود.
کودکی که تا هفت سالگی در خانواده، قوم و خویش، محیط زندگی، محله و شهر به زبان تورکی (و یا هر زبان غیرفارسی دیگری) سخن میگوید، بسیار طبیعی است که این کودک با ورود به مدرسه زبان شفاهی آموخته در بطن خانواده و یا شهر و روستای خود را به آموختن کتبی آن زبان دنبال کند. اینجا سخن از 70 درصد کودکان مدارس ایران است. نادیده گرفتن زبان مادری کودکان در آغاز تحصیل و آموزش کتبی به زبان مادری آنها، آنچنانکه از قلم خانم خبرنگار تبریزی هویداست، اعمال خشونت علیه کودکان و تجاوز آشکار به ذهن و فکر در حال رشد و تعالی آنهاست.
استدلالهای منطقی، علمی، فرهنگی وانسانگرایانه در این رابطه در گوشهای رژیم جمهوری اسلامی کارگر نیست. فاشیسم دینی، خشونت و نژادپرستی عریان فارسیسم حاکم در وزارتخانه های جمهوری اسلامی در فکر تعرض بیشتر به فکر و اندیشه کودک برای دور ساختن وی از هویت اتنیکی، زبانی و فرهنگی اوست.
این استدلال ها و این نقد ها برای ارتقاء آگاهی مردم، برای درک ضرورت تغییر ساختاری در ایران و برای حرکت بسوی یک دگرگونی سیاسی اساسی در ایران است. این نقد ها برای نصحیت کسی نیست، بلکه برای آماده ساختن خلق ها جهت شورش علیه جرثومه جمهوری اسلامی و برای به زیر کشیدن آن است.
منطق اساسی این استدلالها و این نقد ها مبارزه با نژادپرستی و برای جا انداختن ارزش برابر انسانها در ایران و حتی جهان است. این نقدها نه برای تغییر عناصر پوسیده و ارتجاعی چون رضوان حکیم زاده معاونت وزارت آموزش و پرورش بلکه برای تقویت رویکرد تغییر دمکراتیک و اساسی در کشور است.
جمهوری اسلامی با بسندگی زبان فارسی میخواهد قابلیت آموزش زبان فارسی را برای کودکان غیرفارس بالا ببرد، اما خلق های ساکن در ایران در تدارک بالا بردن قابلیت مبارزاتی برای تغییر رژیم جمهوری اسلامی هستند. جمع این دو قابلیت غیرممکن است. و ایران برای پیشرفت به قابلیت دومی نیاز دارد. چون برای قابلیت اولی 100 سال تلاش کردند، اما نتیجه اش ورشکستگی نژادپرستان و ناکامی فارسیست ها را در پی داشته است. طنین شعار "تورک دیلینده مدرسه / اولمالی دی هرکسه" (مدرسه به زبان تورکی/باید باشد بر هر کسی) در استادیوم های ورزشی ورشکستگی و رسوایی نژادپرستان در ایران را فریاد کرده است. ما تلاش گرایانه در انتظار رفتن جمهوری اسلامی به زباله دان تاریخ هستیم.
ایران از آن تمامی خلق های ساکن در آن است. ایران تنها با حقوق برابر خلق ها و تکیه بر صلح و برادری میان آنها میتواند به کاروان دمکراتیسم و ترقی در جهان بپویندند.  
 منبع:  اخبار روز ۵ مرداد ۱٣۹٨ -  ۲۷ ژوئيه ۲۰۱۹

۱۳۹۸ مرداد ۳, پنجشنبه

یک فعال برجسته حقوق دیگرباشان در روسیه کشته شده

بی بی سی، 23 ژوئیه 2019 - 01 مرداد 1398 : جسد یکی از فعالان برجسته حقوق دیگرباشان با زخم های ناشی ازضربات متعدد چاقو و نشانههای خفه کردن درشهر سنت پترزبورگ روسیه پیدا شده است.
پلیس محلی گفته است جسد این زن ۴۱ ساله درمیان بوتههای نزدیک خانه او کشف شده است.
رسانه‌های روسیه از قول نزدیکان و دوستان او گفته‌اند اسم قربانی یلنا گریگوریوو است.
نزدیکان خانم گریگوریوو گفته‌اند او که برای بهبود وضع حقوق بشر در روسیه تلاش می کرد بارها تهدید به مرگ شده بوده است.
اما پلیس گزارش‌ها درمورد تهدید به جان او را تایید نکرده است.
رسانه‌های روسیه گزارش دادند که در رابطه به قتل او یک نفر بازداشت شده است.
خانم گرگوریوو علاوه بر دفاع ازحقوق دیگرباشان همچنین علیه الحاق شبه جزیره کریمه به روسیه وبدرفتاری با زندانیان نیز اعتراض کرده است.
ماه اوت سال گذشته ده ها فعال حقوق دیگرباشان درجریان اعتراضات دیگرباشان درشهر سنت پترزبورگ بازداشت شدند.
روسیه ازسال ۲۰۱۳، کارزارهای مرتبط با حقوق برابر برای دگرباشان را ممنوع کرده است. 
*زیر نویس عکس
خام گریگریوو، از فعلان برجسته حقوق دیگرباشان در روسیه ماه آوریل درجریان برگزاری اعتراضات "غیرمجاز" بازداشت شده بود.

۱۳۹۸ تیر ۲۹, شنبه

پدیده ی کتاب سازی درایران

بررسی پدیده کتاب سازی درایران درگفتگوی مهرداد قاسمفر با فتح الله بی نیاز
کتابسازی، موضوعی رایج درایران بوده اما درسال‌های اخیر بیشتر به‌چشم می‌آید. رادیو فردا دراین خصوص، با فتح‌الله بی‌نیاز، نویسنده و منتقد و کارشناس حوزه کتاب درتهران، گفت وگو کرده است.
 خیلی خوش آمدید آقای بی‌نیاز به برنامه "نمای دور نمای نزدیک" این هفته که موضوع آن تمرکزی است بر بحث کتاب سازی یا کتاب‌هایی که تولید نمی‌شوند اما به گونه‌ای وانمود می‌شود که به وسیله نویسنده یا مترجم تولید شده. اولین پرسشم این است که تعریف شما از کتاب سازی چیست؟ به خاطر اینکه در مصادیق این که چه کتابی کتابسازی است وچه کتابی گرته برداری یا استفاده از متن اصلی است. تعریف شما به عنوان یک کارشناس کتاب ومنتقد کتاب ازکتاب سازی به طور مشخص چیست؟
بعضی از نویسنده‌ها می‌آیند تعدادی از کتاب‌هایی که مطرح است ویا حتی مطرح نشده را می‌خوانند. یا قصه خلاصه شده اینها را. که الان هم باب شده خلاصه‌ای از فلان کتاب درمی‌آید. اینها را می‌خوانند و خط و خطوط داستان را پیدا می‌کنند. ضمن اینکه بعضی از شخصیت‌های داستان جذاب هستند. حوادث این کتاب‌ها، شخصیت‌ها و هم به نوعی قصه‌ها که تکه‌های پاره شده از اینها است که دربعضی ازکتاب‌ها به طرز استادانه‌ای (نمی‌شود انکار کرد) آمده، قصه‌ها را با خلاقیت به هم پیوند داده‌اند.
ولی دربعضی دیگر این پیوندها به قدری مکانیکی وغیرارگانیک است که خواننده تشخیص می‌دهد نویسنده اینها را به هم وصل کرده. درمجموع من هیچگونه خلاقیتی را که یک نویسنده باید از خودش نشان دهد وچیزی بیافریند دراین کتاب‌ها ندیده‌ام.
آیا این کتاب‌سازی یا پدیده کتاب ‌سازی در ایران به طور مشخص درسطح نویسندگان درجه چندم یا مترجمان درجه چندم متوقف مانده وآثار نازل را فقط در برگرفته یا آثاری که مدعی یک کار واثر جدی هم هستند را می‌شود در بین این کتاب ‌سازی‌ها درتولیدات کتاب دید؟
بدبختانه به عرصه ادبیات جدی هم وارد شده. یعنی بسیاری از نویسندگانی که خودشان را پیشرو می‌دانند هم از لحاظ معناگرایی و هم تکنیک، می‌بینیم قصه‌ای که نوشته‌اند نه تنها از نظر خود داستان و پلات آن که از نظر برخی رخداده‌ها و شخصیت‌ها از چندین کتاب گرفته شده است.
این دو پارامتر که اسم بردید متاسفانه از فجایع و مصایب ادبیات ما هست. یعنی فقدان نقد و فقدان ویراستار قوی. ویراستار نه در حد جمله درست کردن یا واژه را درست کردن. در حد این که فصل‌ها را عوض کند، شخصیت‌ها را کم کند یا حذف کند ویا دیالوگ‌هایشان را من اگر آدرس دهی بکنم خیلی‌ها روی بعضی از کتاب‌ها تمرکز پیدا می‌کنند. و من دلم نمی‌خواهد این اتفاق بیافتد. چون مسئله شخصی می‌شود. ولی من بیش از سی تا کتاب خوانده‌ام که دقیقا‌ کپی برداری بوده از چندین و چند داستان بلند، رمان و یا داستان کوتاه.
درچه حوزه‌ای این بیشتر دیده می‌شود؟ درحوزه ادبیات داستانی که شما به طور مشخص با آن سروکار دارید چگونه بوده؟ سابقه‌اش چیست و الان در ایران در چه وضعیتی است؟
قبلا‌ هم بوده. می‌دانم اطلاع دارید یک سری کتاب سازی می‌شد هم در ترجمه که بیشتر در حوزه ناشران خیابان ناصرخسرو اتفاق می‌افتاد. یک سری کتاب هم که کلا‌ کپی سازی بود. مثلا‌ به خصوص از آثار آگاتا کریستی، و نویسندگانی شبیه آن.
بعضی از کتاب‌های الکساندر دوما کپی سازی شد. از خود نویسندگان ایران. مثلا‌ نویسندگان اولیه که بیشتر در حوزه تاریخ کتاب می‌نوشتند. مثل مستعان و سعید نفیسی و حجازی. از آنها هم یک سری کتاب کپی شد. منتها با تکنیک‌های جدید نوشته شد که حتی عده‌ای از منتقدان روی آنها انگشت گذاشتند. الان یک کتاب منحصر نمی‌کند به برداشت از این کتاب خارجی یا آن کتاب ایرانی یا آن داستان بلند.
تا جایی که نویسنده تحت تاثیر قرار می‌گیرد هیچ حرفی نداریم. تمام نویسندگان تحت تاثیر دیگران هستند. این جدا از این مسئله است که من بردارم شخصیتهای رمان درستایش مرگ ساراماگو را بیاورم در قصه‌ای مثل از کافکا وبا رویدادهای هیجان انگیز داستان‌های فالکنر وبعد هم بیایم ازدو سه بازی با فرم استفاده کنم وزاویه دید را هی عوض کنم ویک کتاب تازه‌ای خلق کنم.
ولی این خلق یا آفرینش نیست. این همانطور که شما به درستی اسمش را گذاشتید «کتاب سازی» است. یک موضوع تاریخی را من شاید در شش کتاب دیده‌ام. آیا هر کس از اینها مستقل نشسته و این موضوع را بررسی کرده؟ من یک کم تردید دارم.
اگر همین واقعه تاریخی از زاویه‌های مختلف به وسیله رمان‌نویسان مختلف داستان‌هایی از درون آن کشیده شود آیا باز هم کتاب سازی است؟ یا منظورتان این است که اگر از روی دست هم نوشته شود کتاب سازی است؟
اشکال ندارد به دوره ۱۳۲۰ ما پرداخته شود. ولی این چیست؟ شما می‌روید توی مقطع ۱۳۲۰ و حتی شخصیت‌ها را به هم نزدیک می‌بینید و خود قصه را. من اینجا یک مقدار دچار تردید می‌شوم. اگر فاصله روایی و اگر پلات واقعا‌ تفاوت بنیادی داشته باشد، شما هیچ مشکلی ندارید.
مثلا‌ «برده داری» را نگاه کنید. بیشتر کارهای فالکنر، هم ۹۱ داستان کوتاهش و هم ۱۹ رمان او و خانم «هاریت بیچر استار» کلبه عموتوم را نوشت یا خانم «مارگارت میچل» که برباد رفته را نوشت و بعد می‌رسیم به الان که خانم «تونی موریسون» یک بخشش را می‌نویسد. همه راجع به برده داری است و همینطور جزیره زیردریای خانم «ایزابل آلنده». همه راجع به برده داری اند. ولی تفاوت ژانرها و پلات‌ها و نوع زاویه دید و تغییر زاویه دید، شخصیت‌ها،‌ همه اینها، چه کلاسیک باشند و چه مدرنیستی، با هم متفاوت‌اند.
فکر می‌کنید آنچه نویسندگانی را در جامعه ما به سمت این فرم از کتاب‌ سازی سوق می‌دهد، چیست؟ فقدان نقد فعال یا فقدان ویراستاران هوشمند در انتشاراتی‌ها یا مسائل شخصی و پرنسیپ‌های نداشته است که بعضی نویسندگان یا مترجمان را به این سمت می‌برد؟ چه چیزی را شما در کتاب سازی عامل اصلی می‌بینید؟
این دو پارامتر که اسم بردید متاسفانه از فجایع و مصایب ادبیات ما هست. یعنی فقدان نقد و فقدان ویراستار قوی. ویراستار نه در حد جمله درست کردن یا واژه را درست کردن. در حد این که فصل‌ها را عوض کند، شخصیت‌ها را کم کند یا حذف کند و یا دیالوگ‌هایشان را. این دو پارامتر سرجایش هست.
ولی عامل سوم به نظر من تجربه زیست و دانش واطلاعات خود نویسنده است. مثلا‌ نویسندگانی می‌خواهند بروند سراغ موضوع جنگ. جنگ را با دید انتقادی نگاه کنند. یعنی مورد تایید قرار ندهند. خب این امر مثبتی است. ولی شما وقتی نگاه می‌کنید چه درداستان کوتاه و چه رمان و چه داستان بلند و نووله‌ت [رمان کوتاه] اکثر اینها شبیه هم شده‌اند. چرا اکثر اینها شباهت عجیبی به هم دارند؟ نزدیکی به این موضوع چرا یک نوع داستان خاص را به وجود می‌آورد؟
آیا مال این نیست که این حاضر نشده بیشتر بخواند چه در عرصه ادبیات داستانی داخل و خارج و چه موضوع تجربه. بعدکسب اطلاعات. خودجبهه‌های جنگ چطوری بوده؟ چه کسانی بودند؟ چقدر فداکاری کردند؟ چقدر نکردند. یعنی هرسه عامل خیلی نقش دارد.بعد خود تجربه شخصی این فرد چه بوده؟ اینها هستند که باعث می‌شود داستان کوتاه یا بلند جدیدی که فلان نویسنده می‌نویسد ازآنها وجه تشخص پیدا کند وبفهمیم یک کارنواست.% 
لینک مطلب در سایت ر.فردا
 *برگرفته از سایت ایران گلوبال ونشانی منبع  http://iranglobal.info/node/41888